Babalar Günü…

Hayatımın En Zor Yolcuğuydu o gün. 4,5 saatlik yolculuğun bu kadar çekilmez, bu kadar uzun olabileceğini; İzafiyet teoreminin gerçek olduğunu kanıtlarcasına her zerremde acı acı hissettim… Ne zor vaktin geçmemesi, geçmek bilmiyen zaman adeta işkenceye dönüşür acaba bu yolculuk ne zaman bitecek diye her saniye saate bakasın gelir, muavine “ne kadar yolumuz kaldı?” diye her dakika başı sorasın gelir…İnsanı çileden çıkarır…

Saat 21′de evde olma hayali ve isteği hiç bu kadar ağır basmamıştı içime.

Kalbinde artık tarifi mümkün olmayan bi eksiklik, bi boşluk hissedersin; aynı puzzle’ın eksik parçası gibi; sürekli dikkatini çeker o parça, tamamlanmadan da sana haz vermez milyon parçalık puzzle, ufak yerlere göz gezdirirken mutlu olur sevinirsin, ama gözün oraya çarpınca tekrardan kahrolursun…

Dünyada Seni en çok sevdiğine emin olduğun ve senin de onu çok sevdiğin bi kişiyi kaybetmek; tarifi olmayan acının misli misli hissedilmesine neden oluyor.

~ yazan: ikivanc Haziran 16, 2007.