Babamsız Gün…
İlk defa babalar gününde Babama sarılaman, Babama hediye veremeden geçirmenin acısını, burukluğunu yaşayacam … Kolay değilmiş… Hiç Kolay değilmiş, yokluğuna alışamadım, O’nu hatırlatan günlere hiç alışamadım, alışamıyacam…. Babacığım gittiğin yerde mutlu ol, huzurlu ol…
Şaka gibi 16 Şubattan bu zamana 4 ay koca bir 4 ay geçti… Ve O günkü olay hala aklımda!!!!!!!!!!
Demiştik o gün Cuma Namazına giderken; “Bugün hava nekadar da boğucu; aynı matem havası” diye. Öyle de oldu… Insanın o an düğümlendiği andır o haberi telefondan alma anı; ağlamaklı kısık bi ses sana ‘Babamızı kaybettik’ demeye çalışıyor! O soğuk duş etkisinde odanda yalnızsındır ve dona kalmışsındır. Onun ölmüş halini tasvir etmeye çalışırsın ama anılar mani olur. Gözünün önünde güzel anılar akını başlar. Tekrar anıları yaşasam dersin lakin başrol oyuncusu yoktur. Anlarsınki O artık yoktur; aklına sorular gelir…
“Onsuz ben ne yaparım?, Onsuz ben varmıyım acaba?” dersin merak edersin, cevap da gecikmeden bulunur: “DÜNYADA ÖLÜMDEN BAŞKASI YALAN!”…
Seni hep unutmayıp sevecek biricik oğlun………………………….
